Amfilochia et Valtos

Une belle recherche sur la question du nom de la municipalité d'Amfilochia qui a occupé suffisamment de monde ...

Του Γιάννη Χούτη, Architecte

Το ζήτημα της ονομασίας του νέου Καλλικρατικού Δήμου Αμφιλοχίας έχει απασχολήσει ως γνωστόν αρκετούς συμπατριώτες μας. Συστάθηκε μάλιστα και Συντονιστική Επιτροπή Πρωτοβουλίας Βαλτινών, η οποία – ήδη από το 2012 – προτείνει την μετωνομασία του, απο ”Δήμος Αμφιλοχίας” σε ”Δήμος Βάλτου”.
La Commission a depuis lors demandé une réunion avec le maire, mais sans résultat. Elle a récemment soumis sa demande - avec nos concitoyens - au conseil municipal pour discussion et décision éventuelle.
Εκτιμώ ότι η πρωτοβουλία της Επιτροπής αποτελεί θετική ενέργεια, υπό την άποψη ότι μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία γενικότερου προβληματισμού και την απαρχή μιας γόνιμης, ανοιχτής και δημόσιας συζήτησης για την Ιστορία του Τόπου μας. Θεωρώ όμως ότι η συγκέντρωση υπογραφών και ο περιορισμός του διαλόγου μεταξύ Δημάρχου και Επιτροπής δεν θα αποφέρει τα σωστά αποτελέσματα, γιατί εκτός των άλλων υπάρχει ο κίνδυνος το ζήτημα να ”εγκλωβιστεί” στις εντάσεις των προσωπικών συμπεριφορών.
Vous allez raisonnablement demander à quelqu'un! Parmi les nombreux problèmes qui attendent leur solution, ajouter une réflexion supplémentaire sur le nom de la municipalité est une contribution réaliste au site?
LE NOM EST UNE DONNÉE DE DURABILITÉ SUR UN LIEU
Κατά την γνώμη μου, το όνομα ενός τόπου έχει τεράστια σημασία. Με αυτό εκφράζεται το ”είναι” του και το βαθύτερο ”νόημά” του. Σ’ αυτό συνοψίζονται τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ”προσωπικότητάς” του. Η ονοματοθεσία επομένως δεν είναι καθόλου μια απλή επιλογή ή μια αμελητέα υπόθεση. Είναι ένα πολύ σημαντικό ζήτημα.
Τα παραπάνω δεν αποτελούν ένα άκαιρο ”φιλοσοφικό προβληματισμό”, αλλά έχουν άμεση επίπτωση στη ζωή μας. Καθότι το όνομα – σύμφωνα με μιαν άλλη αναπτυξιακή προσέγγιση – έχει και μια διάσταση κοινωνικοοικονομική και δύναται ν’ αναδειχτεί σε ένα «βασικό μοχλό ενεργοποίησης της οικονομίας ενός τόπου». 1
Και είναι ίσως τώρα, στην περίοδο της βαθιάς κρίσης που διανύουμε, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, αναγκαία μια ”βουτιά” στο ιστορικό παρελθόν. Κι αυτό όχι μόνο για να γνωρίσουμε αυτό που θέλουμε να ονοματίσουμε ή για να αποκτήσουμε ιστορική συνείδηση, αυτοπεποίθηση και αυτογνωσία. Αλλά για να εντοπίσουμε και να αναδείξουμε την φυσιογνωμία μας, την ταυτότητά μας, τα σύμβολά μας. Για να μπορέσουμε να συμβάλλουμε εποικοδομητικά στον σχεδιασμό της παραγωγικής ανασυγκρότησης του τόπου μας.
L'histoire, le nom, l'identité, les symboles n'est pas un passé. «Ce sont des éléments fondamentaux de la viabilité d'un lieu. " "Dans les conditions de la mondialisation sans identité, personne ne survit". Le nom et les symboles sont les moyens de passer à un modèle de développement alternatif pour les produits de marque, qui «δεν θάχουν μόνο ποιότητα, αλλά θα εμπεριέχουν και συμβολισμούς, θα εκπέμπουν και νοήματα». Στην εποχή της πολιτιστικής οικονομίας και των συμβόλων, όλα τα παραπάνω σύμφωνα με μια νέα οπτική "Sont la richesse d'un lieu". C'est un "Le capital intangible qui peut être exploité et transformé en biens, économie, croissance". 2
TÂCHES D'IDENTIFICATION DE L'AMENDEMENT ANCIEN
Όσον αφορά τη νεότερη ιστορία του τόπου μας υπάρχει αρκετή γνώση, η οποία όμως ούτε της πρέπουσας σημασίας έτυχε, ούτε έχει αξιοποιηθεί μέχρι τώρα. Κι αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει στο άμεσο μέλλον να μας απασχολήσει.
Σχετικά όμως με την αρχαία ιστορία, η συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μας διαθέτει μηδαμινή γνώση και το απώτερο παρελθόν της περιοχής μας είναι παντελώς άγνωστο σ’ αυτούς. Αποτέλεσμα της άγνοιας είναι κάποιοι να νομίζουν ότι η Αρχαία Αμφιλοχία ήταν μόνο μια πόλη, άλλοι να θεωρούν ότι ταυτιζόταν με μια μικρή περιοχή γύρω από το Αμφιλοχικό Άργος και οι πιο πολλοί τέλος να πιστεύουν πως το υπόλοιπο τμήμα του Βάλτου και ειδικότερα ο Ορεινός Βάλτος ανήκε στη χώρα των Αγραίων.
Οι αιτίες της μεγάλης άγνοιας έχουν τις ρίζες τους στην αρχαιότητα και κυρίως, κατά τη γνώμη μου, στην ερήμωση που προκάλεσαν οι Ρωμαίοι σε πολλές περιοχές, μεταξύ των οποίων και στη δική μας, προκειμένου να καταστήσουν τη Νικόπολη μεγαλούπολη. Ερήμωση, η οποία στα χρόνια που ακολούθησαν είχε ως συνέπεια την απάλειψη και εξαφάνιση των αρχαίων τοπωνυμιών. Τα νέα ονόματα που αντικατέστησαν τα παλιά, προέκυψαν με κριτήρια τοπομορφολογικά ή άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως Ξηρόμερο, Βάλτος, Βραχώρι, Καρβασσαράς κ.λπ.
Μια πρώτη απόπειρα για τον εντοπισμό αρχαίων πόλεων και οικισμών στην περιοχή μας γίνεται το 1448 μ.Χ. από τον Κυριακό Αγκωνίτη, ο οποίος εκτίμησε ότι το Αμφιλοχικόν Άργος βρισκόταν στην Άρτα, ονομάζοντας μάλιστα και την περιοχή «Akarnan Arachthia». 3
Cette perception a prévalu jusqu'à la fin de 19th αιώνα, οπόταν ανακαλύφτηκε ότι στην Άρτα βρισκόταν η αρχαία Αμπρακία. Τότε λοιπόν θεωρήθηκε ότι το Αμφιλοχικό ΄Αργος ήταν ο Καρβασσαράς, που για το λόγο αυτό μετωνομάσθηκε σε Αμφιλοχία το 1908.
Το καλοκαίρι του 1918 περιηγείται την Ακαρνανία ο καθηγητής αρχαιολογίας Κων/νος Ρωμαίος, ο οποίος εντοπίζει το Αμφιλοχικό Άργος στη θέση Καινούργιο της κοινότητας Αμπελακίου, που απέχει 200 στάδια από την Αμπρακία, όπως αναφέρει ο Πολύβιος. Η θέση αυτή του Αμφιλοχικού Άργους δεν αμφισβητείται πλέον από κανένα.
Παράλληλα ο Κ. Ρωμαίος σχετικά με τις άλλες τοποθεσίες που αναφέρει ο Θουκυδίδης εκτιμά ότι: Οι Όλπες βρίσκονταν στο λόφο της Μπούκας Αγριλοβούνι, Θύαμον όρος ήταν η οροσειρά του Πεταλά και οι Κρήνες αντιστοιχούν στην Παλιαυλή, δηλαδή στην άκρη της από Καρβασσαρά προς Μπούκα λοφοσειράς. Δεν στηρίζει όμως τις εκτιμήσεις του σε επιστημονικά εδρασμένη επιχειρηματολογία, καθόσον αυτά που πρότεινε βρίσκονται σε πλήρη αναντιστοιχία με όσα περιγράφονται στις παραγράφους 105 έως 114 του Γ’ Βιβλίου των Ιστοριών του Θουκυδιδη.
ΕΛΛΕΙΨΗ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗΣ ΦΛΟΓΑΣ – ΚΑΙ ΟΙ ΑΥΘΕΝΤΙΕΣ ΣΦΑΛΛΟΥΝ
Γιατί όμως οι παραπάνω αστήρικτες παραδοχές του Κ. Ρωμαίου δεν είχαν αμφισβητηθεί για μία σχεδόν 100ετία; Κατά τη γνώμη μου δύο είναι οι σπουδαιότεροι λόγοι:
D'abord, l'absence d'une flamme de recherche de la part des archéologues responsables de notre région et leur compromis «paresseux» avec les «prêts», auxquels ils se sont distingués. Et considérons qu'ils avaient tous les moyens à leur disposition. Ils avaient accès à toutes les sources (collections) ainsi que l'accès direct à n'importe quel site antique tandis que K. Romeos visitait notre région une seule fois et même avec un cheval.
Δεύτερον, η ανυπαρξία ιστορικών ερευνών με αντικείμενο την Αρχαία Αμφιλοχία και επομένως η έλλειψη ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για μια εξονυχιστική εξέταση όλων των στοιχείων που την αφορούν διαχρονικά. Οι ιστορικές έρευνες μέχρι τώρα που αναφέρονταν στην Αρχαία Αμφιλοχία είχαν ως κύριο αντικείμενο έρευνας είτε την Αιτωλία, είτε την Ήπειρο, είτε την Ακαρνανία. Γι’αυτό και δεν τους απασχόλησε ιδιαίτερα η επάρκεια των παραδοχών του Κ. Ρωμαίου. 4
Dans mon étude de l'amphithéâtre antique, que j'ai présenté au 2ème congrès archéologique de l'apôtre, 5 après avoir souligné les contradictions contradictoires et les nombreuses contradictions créées par une supposition hypothétique des opinions de K. Romeos, je soutiens que:
Thyamis terme appelé la partie sud de la plage de Makrynorous, à savoir entre chaîne de montagnes Xeropotamos Inachou Varetadas qui atteignent au niveau des anciens bains.
Les loutres étaient au-delà de Loutro sur une colline "Versι la merι»(près de la mer) et non "Sur la mer" (en contact avec la mer).
Οι Κρήνες βρίσκονταν στημ Πυληχρηνιάσσα ( Κεχρηνιά ).
Στην ίδια μελέτη επισημαίνω, οτι τόσο ο Κ. Ρωμαίος, όσο και όλοι οι άλλοι μεταφραστές του Θουκυδίδη ( Ελ. Βενιζέλος, Αγ. Βλάχος, Έλλη Λαμπρίδη, Ν.Μ. Σκουτερόπουλος, Γ.Δ. Ζηκίδης και λοιποί ) οδηγήθηκαν σε λαθεμένη ερμηνεία της περικοπής του Θουκυδίδη: « Lavomenoi pas des termes Thyamis que Estin Agraikon, echoroun à travers elle et est descendu Argien de déjà nuit, et entre diexelthontes te ville d'Argos et la fontaine de prison roulé et prosemeixan pour cent en Olpais Amprakiotais » ( Θουκ. Γ’ 106 ), επειδή δεν γνώριζαν επαρκώς την τοπική γεωμορφολογία. Για το λόγο αυτό δεν διέκριναν ότι η διάβαση των Πελοποννησίων ανάμεσα από τις Κρήνες και το Αμφιλοχικό Άργος δεν έγινε στο τέλος της πορείας τους, δηλαδή μετά την κάθοδό τους από το Θύαμον όρος εις την Αργείαν, αλλά είχε γίνει κατά την διάρκεια της πορείας τους και πιο συγκεκριμένα καθώς περνούσαν τον ξεροπόταμο, κατευθυνόμενοι από τον Καρβασσαρά (Λιμναία) προς το Μέγα Κάμπο (Θύαμον όρος). Πολλοί εξ αυτών στην ερμηνεία τους μπορεί και να εννοούν ότι είχαν διέλθει ανάμεσα από τις δύο θέσεις κατά το παρελθόν, (κατά την διάρκεια δηλαδή της πορείας τους), όπως π.χ. ο Βενιζέλος που μεταφράζει ως εξής το συγκεκριμένο σημείο: «et après qu'ils soient passés inaperçus entre Argos et les Acarniens qui étaient dans les fontaines, ils ont fusionné avec les Abracians, qui ont possédé les Ottomans. Όμως δεν διευκρινίζουν καθαρά ότι το "Depuis" identifie la cause ou le chemin et est mal interprété.
Το ζήτημα αυτό εξετάζεται πολύ αναλυτικά στην εισήγησή μου. Εκεί αναφέρω χαρακτηριστικά ότι στην πρόταση "Et à l'écart ... viens, le lien «Et» ne relie pas les mouvements passés du Péloponnèse à un mouvement temporel suivant mais relie les mouvements du Péloponnèse au résultat de leurs mouvements. Donc, la traduction correcte de la coupe ci-dessus est: ”Παίρνοντας δε το Θύαμον όρος, το οποίο είναι Αγραϊκό, προχωρούσαν δι’ αυτού (κατά μήκος του) και κατέβηκαν νύχτα πιά στην Αργεία, και (έτσι με την πορεία τους αυτή) πέρασαν κρυφά ανάμεσα από την πόλη των Αργείων και από την επί των Κρηνών ενέδρα των Ακαρνάνων (χωρίς δηλαδή να πέσουν στην ενέδρα των Ακαρνάνων) και ενώθηκαν με τους εντός των Ολπών Αμπρακιώτες”.6
Στην ημερίδα της Ένωσης Βαλτινών Επιστημόνων για τις αρχαιότητες του Βάλτου, στις 29-6-2008, δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να παρουσιάσω εισήγηση με τις απόψεις μου για την Αρχαία Αμφιλοχία. Θεωρούσα όμως βέβαιο και επιστημονικά δεοντολογικό, ότι οι εισηγήσεις που παρουσιάσθηκαν θα αναφερόταν σ’ όλες τις απόψεις που έχουν διατυπωθεί για την αρχαία τοπογραφία του Βάλτου και κάθε μία θα απορριπτόταν ή θα υποστηριζόταν με τα ανάλογα επιχειρήματα.
Cependant, le chef de l'archéologue LKA EPKA,α Μαρία Σταυροπούλου-Γάτση εξέθεσε μόνο την εκφρασθείσα από τον Κ. Ρωμαίο αντίληψη. Όταν δε ανέφερε: "Nous savons que les Agraians avec les étrangers avaient des différences territoriales entre eux à Petala,διεπίστωσα με πόση ρηχότητα αντιμετώπιζε το ζήτημα, αφού εξέλαβε μια εκτίμηση του Κ. Ρωμαίου – ότι δηλαδή οι εδαφικές διαφορές ήταν στον Πεταλά – ως κάτι το αδιαμφισβήτητο στοιχείο γνωστό από τις πηγές.
Dans mon discours, j'ai dit:Η εκδοχή αυτή για την αρχαία τοπογραφία της περιοχής μας, που μας παρουσιάστηκε, δεν ευσταθεί. Και την έχω ανατρέψει με επιχειρήματα στην εισήγησή μου προς το Β’ Διεθνές Αρχαιολογικό Συνέδριο Αιτ/νίας». 7
Έντονες αντιδράσεις προς τις εισηγήσεις για τα όρια της αρχαίας Αμφιλοχίας, υπήρξαν επίσης και από άλλους ομιλητές, οι οποίοι πολύ εύστοχα επεσήμαναν, ότι "Les rapporteurs n'ont pas présenté leurs propres positions scientifiques, mais les points de vue du voyageur."
Προσφάτως τα μέλη της Συντονιστικής Επιτροπής Πρωτοβουλίας Βαλτινών για τη Μετωνομασία του Δήμου, με την ανακοίνωση θέσεων που δημοσιοποίησαν, αναφέρονται και στη δική μου μελέτη. Δηλώνουν δε χαρακτηριστικά : "La carte impromptue -th Huta, a été perdu pour les noms de lieux. Les fontaines ne sont pas à Kechrinia, mais à Paliai. La montagne Thamon est Petala. " Εκλαμβάνοντας δηλαδή ως δεδομένα τα προς διερεύνηση τοπωνύμια, απορρίπτουν τις απόψεις μου. Άκριτα όμως, διότι δεν παρουσιάζουν κανένα επιχείρημα που να αντικρούει την δική μου στοιχειοθέτηση. Αν βέβαια υπονοείται ως επιχείρημα το σύνηθες σκεπτικό: "Une fois que les archéologues et les experts l'appellent et que les cartes sont écrites, ce sera" τότε οπισθοδρομούμε. Καταλήγουμε στην κατάργηση του μυαλού μας και την υποταγή της σκέψης μας στις υποτιθέμενες αυθεντίες.
Donc, mon bref regard sur les différentes vues de Strabon, Kyriakos Agonitis, les archéologues de 19th siècle jusqu'à ce que K. Roman avait le désir d'être vu et compris que les « experts » souvent tort, que les opinions ont changé lorsque présenté de nouvelles données et que la recherche devrait être challenger continu, créatif et fertile.
LE PETIT DÉJEUNER AMFILOXIA
En ce qui concerne les montagnes ottomanes, la montagne Thymon, les fontaines et Idomeni, même un simple oubli de la région, met clairement en évidence les constatations suivantes, qui doivent être connues de ceux qui ne connaissent pas la région.
Espoirs Όταν κάποιος ξεκινάει από το Αμφιλοχικό Άργος για να πλησιάσει προς το Αγριλοβούνι δεν συναντά –διότι δεν υπάρχει – καμμιά χαράδρα και μάλιστα μεγάλη, όπως τόσο παραστατικά περιγράφει ο Θουκυδίδης: "Démosthène (d'Argos) προσαγαγών εγγύς της Όλπης εστρατοπεδεύσατο, ravin à eux(τους δύο στρατούς) μεγάλη διείργεν». (Θουκ. Γ’ 108 ). Επομένως οι Όλπες δεν ήταν στο Αγριλοβούνι, αλλά σε λόφο πέραν του Λουτρού, διότι στο παλιό Λουτρό υπάρχει χαράδρα μεγάλη.
Επί πλέον το Αγριλοβούνι είναι ένας απομονωμένος λόφος και δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συνορεύει με την οροσειρά της Βαρετάδας, δηλαδή το Θύαμον όρος που κατέχονταν τότε από τους Αγραίους, αλλά ούτε έστω και με την οροσειρά του Πεταλά, όταν λαθεμένα εκλαμβάνεται ως Θύαμον όρος: «Οι δ’ άλλοι (Abrachiens d'Olpe)J'ai échappé à Agraidas près de moi. "(Bien que 111). 8
Τέλος αφού το Αμφιλοχικό Άργος ήταν πάνω στη θάλασσα: "Ville balnéaire" ( Θουκ. Γ΄105 ), τότε πιθανότατα και το Αγριλοβούνι εκείνη την εποχή θα ήταν νησί. Εξ’ άλλου το Αγριλοβούνι και σήμερα είναι πάνω στη θάλασσα, δηλαδή λόφος ”επιθαλάσσιος” κι όχι όπως ήταν οι Όλπες: "Hill àι la merι» (Bien que 105), c'est-à-dire près de la mer.
Thymon Mountain: Η απόσταση μεταξύ του Άργους, πρωτεύουσας των Αμφιλόχων και της Λιμναίας, πόλεως των Ακαρνάνων είναι μικρή. Με δεδομένη μάλιστα την ένταξη του Άργους στο Κοινό των Ακαρνάνων, μπορούμε να θεωρήσουμε βέβαιη την επικοινωνία μεταξύ των δύο πόλεων. Αυτό συνεπάγεται την απρόσκοπτη και χωρίς κινδύνους διέλευση από το ένα μέρος προς το άλλο . Επομένως είναι αδύνατον οι μεταξύ τους – από Λιμναία έως Παλιαυλή -λοφοσειρά να βρίσκονταν υπό την κατοχή των Αγραίων.
Εξ’ άλλου όσοι πέραν κάθε λογικής ταυτίζουν το Θύαμον όρος με αυτή τη λοφοσειρά και συγχρόνως, όπως ο Ρωμαίος θεωρούν ότι οι Κρήνες ήταν στην Παλιαυλή, δηλαδή στην απόληξη αυτής της λοφοσειράς βρίσκονται σε αντίφαση. Καθότι η Παλιαυλή δεν μπορεί να βρίσκεται ταυτόχρονα και στο Θύαμον όρος των Αγραίων, αλλά και σε μέρος της Αμφιλοχίας: "Et Amphilochia dans ceι c'est vraiιJe ne vais pasι ό Κρήναι καλείται»(Bien que 105).9
Je l'ai dit dans ma présentation, que la probabilité des Péloponnésiens ont été dirigés vers l'est, non pas de la paroi Limnaia, mais par quelqu'un d'autre sur le lac règlement Amvrakia, qui appartenait à Limnaia, fait défaut.
1) Γιατί αν οι Πελοποννήσιοι ήθελαν να βρεθούν στην ανατολική πλευρά της οροσειράς του Πεταλά, δεν θα επέλεγαν ν’ ανέλθουν, ομαδικά 3.000 άτομα, κατακόρυφα μια κρημνώδη βουνοκορφή 600 μ. και πολύ επικίνδυνη λόγω αποκόλλησης λίθων, αλλά όταν διέρχονταν δίπλα από την Στράτο, θα επέλεγαν ν’ ακολουθήσουν το δρόμο προς το Άργος κατ’ ευθείαν μέσω Λεπενούς και Πυληχρηνιάσας, γιά να βρεθούν πολύ πιο εύκολα σε οποιοδήποτε σημείο της ανατολικής πλευράς της οροσειράς του Πεταλά.
2) Parce qu'un tel changement de cap de l'ouest à l'est de la chaîne de Petala est une énergie complètement inutile.
Όσοι υποστηρίζουν την άποψη του Ρωμαίου, ότι Θύαμον όρος ήταν ο Πεταλάς και ότι η ενέδρα των Ακαρνάνων στήθηκε στην Παλιαυλή, θα δέχονται φυσικά ότι από εκείνο το σημείο θα περνούσε και ο δρόμος προς το Αγριλοβούνι, τις υποτιθέμενες Όλπες. Θα αποδέχονται επίσης, όπως και κάθε εχέφρων σ’ αυτή την περίπτωση, ότι οι Πελοποννήσιοι πέρασαν, κρυφά την νύκτα, ανάμεσα από το Άργος και την Παλιαυλή όχι τυχαία, αλλά προφανώς γιατί γνώριζαν επακριβώς τις τόσο κοντινές (2 χλμ. περίπου) μεταξύ τους θέσεις των Ακαρνάνων.
Επομένως αφού οι Πελοποννήσιοι γνώριζαν, ότι στην Παλιαυλή είχαν στρατοπεδεύσει οι Ακαρνάνες, τότε γιά να φθάσουν από την ανατολική πλευρά της λίμνης στην Αργεία, (δηλαδη στην περιοχή γύρω από το Άργος), δεν θα ”παίρναν τα βουνά”, αλλά θα συνέχιζαν μέχρι την τειχισμένη Λιμναία, όπου τελειώνει και η οροσειρά του Πεταλά, θα κατευθύνονταν στη συνέχεια ανατολικά προς τον Φαλαγγιά και από εκεί στην Αργεία.
Combien plus clair devrait être Thucydides? Il a écrit son histoire pour devenir "nous sommes " de personnes qui voudront apprendre la pure vérité de ce qui a été fait (Thu A 22,4). Au lieu de cela aujourd'hui verra la petitesse de ceux qui perçoivent le chemin qui décrit comme « course folle » et d'insister sur l'interprétation des descriptions de paralloges, pour justifier leurs propres obsessions paralloges ou non diasaleftoun soldes existants.
Si l'on observe plus attentivement Décrite par Thucydide cours des Péloponnésiens, nous voyons que, après Achéloüs devait droit à la Stratos, mais est arrivé à Limnaia par légumes et Medeonas: "Et tu as dit à Acheloιêtre ... sur la droiteι Tout en ayant la ville des armées et ces gardes ... Et passer le echoroun des terres par l'armée et légumes afthis Medeonas bien ultime, puis avec Limnaia ". (Bien que 106). Mais les légumes qui étaient à la porte du château, au nord du village Bampini et beaucoup plus Medeon qui étaient en Katouna, ont aucun rapport avec le côté est du lac Amvrakia. Ainsi, les Péloponnésiens ont pris la route du côté ouest de Ambracia et le bord de Medeonas, à savoir l'angle ouest du lac, marchèrent au Agrilia et Limnaia.10
Η κοινή λογική λοιπόν επιβάλλει να θεωρήσουμε ότι οι Πελοποννήσιοι μετά τη Λιμναία (Καρβασσαρά) βάδισαν ανατολικά, πέρασαν τον ξεροπόταμο προς τα Σαρδίνινα και ανέβηκαν στο Μέγα Κάμπο, δηλαδή στην οροσειρά της Βαρετάδας, που κατέχονταν τότε από τους Αγραίους. "En prenant la montagne Thymon, ils y vont" et atteignant la hauteur d'Argos, à savoir Ambelakis, "Ils sont déjà allés à la nuit d'Argevon,όπου (στην Αργεία) σε λόφο πέραν της χαράδρας του παλιού Λουτρού, βρίσκονταν και οι ‘Ολπες και επομένως εκεί τελείωσε και η πορεία τους.
Fontaines: Puisque l'Alpine n'était pas à Agrilovouni et Thamonas n'était pas Petalas, alors les Fontaines ne seraient pas à Paliai. Mais en plus de leur erreur sur la position des espoirs, nous voyons que ceux qui acceptent Paliales comme fontaines ont aussi une idée fausse au sujet des embuscades.
Η παρεμπόδιση της διέλευσης των Πελοποννησίων δεν μπορούσε να είχε σχεδιαστεί από τους Ακαρνάνες με την οχύρωση δύο θέσεων, μία στο Αμφιλοχικό Άργος και μια άλλη στον απέναντι λόφο της Παλιαυλής. Ο σκοπός όσων οχυρώνονται μέσα στα τείχη είναι για ν’ αποτρέψουν την κατάληψή τους. Δεν έχουν την δυνατότητα να εμποδίσουν την διέλευση κάποιου έξω από αυτά. Πολύ περισσότερο μακριά απ’ αυτά. Διότι εκείνη την εποχή οι μάχες γίνονταν σώμα με σώμα κι όχι από κάποια απόσταση με ντουφέκια, όπως το 1821.
Οι ενέδρες στήνονταν σε διάβαση στενή και απόκρυφη. Και η Παλιαυλή δεν ήταν ούτε καν σε κάποια διάβαση. Επι πλέον βρίσκονταν σε πολύ κοντινή απόσταση απο τις Όλπες και ιδιαίτερα απ’ το Αγριλοβούνι, αν κάποιος επιμένει να το ταυτίζει με τις Όλπες. Μια τέτοια θέση είναι τελείως απρόσφορη για ενέδρα – και πολύ περισσότερο για τους ειδικούς σ’ αυτές Ακαρνάνες – γιατί σε ενδεχόμενη συμπλοκή, αυτή θα γινόταν αντιληπτή από τους Αμπρακιώτες των Ολπών και πολύ γρήγορα θα κατέφθαναν στα νώτα των Ακαρνάνων.
Thucydide précise que les fontaines n'étaient pas lents, à savoir dans la région autour Argos - où ils étaient et Olpes - mais dans une zone de Amfilochia, soit au-delà lent: "Et Amphilochia dans ceι c'est vraiι La Krajina s'appelle ".(Θουκ. Γ’ 105). Κι επειδή οι Πελοποννήσιοι έρχονταν απο το Μεσολόγγι, η περιοχή αυτή της Αμφιλοχίας θα βρισκόταν νοτίως του Άργους και της Αργείας.
Νοτίως της Αργείας βρίσκεται ο Πεταλάς, ο οποίος αφού δεν ταυτίζεται με το Θύαμον όρος, δεν θα κατέχονταν από τους Αγραίους. Εκεί στους πρόποδες του Πεταλά – σε στενό μάλιστα πέρασμα – έχει διασωθεί το τοπωνύμιο Πυληχρηνιάσσα με β’ συνθετικό τις Κρήνες. Συμπεραίνουμε λοιπόν, ότι οι Κρήνες βρίσκονταν στην Κεχρηνιά και ειδικότερα στημ Πελιχρηνιάσσα (=παλιά Κρηναία) ή (μ)Πυληχρηνιάσσα (=πύλη ή πέρασμα Κρηναίας), όπου και σήμερα ακόμα υπάρχουν κρήνες. 11
Οι Πελοποννήσιοι επομένως δεν πέρασαν κατ’ ευθείαν από τημ Πυληχρηνιάσσα, όπου είχαν στήσει την ενέδρα οι Ακαρνάνες, αλλά την παρέκαμψαν, περνώντας – κατά την μέσω Λιμναίας πορεία τους – ανάμεσα από τημ Πυληχρηνιάσσα (Κρήνες) και το Άργος, όπως πολύ αναλυτικά εξηγώ στην εισήγησή μου προς το Β΄Αρχαιολογικό Συνέδριο Αιτ/νίας.
Fondé: Ως προς την Ιδομένη, όπου έγινε η δεύτερη πανωλεθρία των Αμπρακιωτών, ο Θουκυδίδης είναι πολύ κατατοπιστικός. Βρίσκεται επί της διαδρομής από την Αμπρακία προς το Αμφιλοχικό Άργος, πιθανότατα στην Καστριώτισσα του Μενιδίου. Η μάχη βεβαίως δόθηκε σε δύο λόφους που ξεχωρίζουν και βρίσκονται στα ανατολικά της. Από λάθος των υπηρεσιών ονοματοδοσίας των διαφόρων περιοχών, αποδόθηκε το 1830 το όνομα Ιδομένη σε Δήμο του Ορεινού Βάλτου που περιλάμβανε και τον Εμπεσό. Αποτέλεσμα αυτού υπήρξε η δημιουργία αρκετών παρεξηγήσεων, με επινοήσεις περί βασιλιά Ιδομενέα στον Εμπεσό κ.λπ. 12
Η Ιδομένη ήταν πόλη της Αρχαίας Αμφιλοχίας, όπως ξεκάθαρα αναφέρεται από τον Θουκυδίδη κατά την περιγραφή της μάχης : "Les Amphithéiens des êtres terrestres". ( Θουκ. Γ΄112 ). Αναφέρει επίσης, ότι η χώρα των Αμφιλόχων άρχιζε μετά την απομάκρυνση των Αμπρακιωτών από την πόλη τους ( Άρτα ) και πριν φθάσουν στους δύο λόφους της Ιδομένης (Λαγκάδα): «τους Αμπρακιώτες τους εκ της πόλεως πανδημεί… επιβοηθείν διά των Αμφιλόχων ». (Bien que 110).
Επομένως η χώρα των Αμφιλόχων άρχιζε από την κορυφή του Πεταλά και εκτείνονταν βορείως της Αργείας μέχρι τα σημερινά όρια του νομού Άρτας.
BEAUTÉ BLEUE, BOUCHE DE BOUCHE ET ALTÉRATION HISTORIQUE
En ce qui concerne le marais de montagne, on pense qu'ils ont été habités par le peuple Agrai et que cela n'a rien à voir avec l'Amfilochie antique. Mais c'est une falsification purement historique.
Βεβαίως όταν το 1807 ο γεωγράφος Μελέτιος και ακολούθως ο Λεόν Εζέ (Heuzey) και ο Πουκεβίλ είχαν ταυτίσει την επαρχία Βάλτου με την Αγραία, υπήρχε μεγάλη σύγχυση ως προς την αρχαία τοπογραφία στην περιοχή μας, αφού εθεωρείτο ότι το Αμφιλοχικό Άργος βρισκόταν στην Άρτα. Αν ζούσαν σε μια νεώτερη εποχή και με άλλα δεδομένα, φυσικά και θα είχαν αναθεωρήσει προ πολλού αυτές τις αρχικές τους απόψεις. Το ότι συνεχίζεται αυτή η πλάνη και φθάνουμε στην Ημερίδα για τις αρχαιότητες στο Βάλτο την 28.6.2008, όπου η καΜαρία Σταυροπούλου-Γάτση και οι εισηγητές αρχαιολόγοι της ΛΣΤ’ ΕΠΚΑ επαναδιατυπώνουν την άποψη του Μελετίου, οφείλεται κυριολεκτικά στους δύο λόγους που αναφέρθηκαν προηγουμένως.
L'historien contemporain et érudit des anciens héros ethniques Markos Golias dans son livre récent "Histoire de l'ancienne Aetolia Agratia"Restaure les choses d'une manière ou d'une autre. Il rapporte que les Agraiens étaient un sexe éthiopien établi sur la rive orientale d'Acheloos, qui atteignait un certain point au sud d'Agrinio. Pendant la guerre du Péloponnèse, nous trouvons une partie de l'Agrai et le côté ouest d'Acheloos. Il déclare catégoriquement: "Cependant, le territoire d'Agra ne dépasse pas la vallée de l'Inach à Empesso" et celui-là contrairement à "Il n'a pas de fondements historiques". Cependant, le point de vue que dans l'ancienne Amfilochia comprenait la vallée de montagne, il est historiquement établi à la fois par Thucydide et divers autres écrivains, ainsi que par des sources épigraphiques.
Thucydide mentionne que la plus grande partie d'Amfilochia, avant la bataille des Espoirs, était déjà occupée par les Abraciens: "Et les quelques Amorphous (la majorité des Abraciens qui étaient dans la violence)» (Θουκ. Γ’ 106). Αναφέρει επίσης ότι τα μέρη αυτά αποδόθηκαν ξανά όλα στους Αμφιλόχους βάσει συμφωνίας μετά την ήττα των Αμπρακιωτών: "Et ils cèdent à Abrachiotis, ou aux villages ou otages d'Amphilochas."(Θουκ. Γ’ 114). Το μέρος της Αμφιλοχίας που κατείχαν και απέδωσαν οι Αμπρακιώτες ήταν το υπόλοιπο τμήμα του Ορεινού Βάλτου, που εκείνη την εποχή δεν το κατείχαν οι Αγραίοι, δηλαδή το βορείως των Χαλκιοπούλων ή Εμπεσού τμήμα του Ορεινού Βάλτου που έφθανε μέχρι την Ήπειρο.
Le fait que les limites orientales du territoire d'Amphiloh aient atteint la rivière Acheloos est documenté par une autre référence de Thucydide: "La rivière Acheloos coule de Pindus aux vallées de Delopia et Larus et Amphilos et au champ acarnarin". (Jeu. B '102).
Ένα επί πλέον στοιχείο που τεκμηριώνει την διαχρονική και μόνιμη παρουσία των Αμφιλόχων στον Ορεινό Βάλτο είναι και μια περικοπή του Πολυβίου, όπου αναφέρεται ότι ο αιτωλικός στρατός με τον Νίκανδρο για να πάει το 190 π.Χ. στην Απεραντία πέρασε μέσα από τη χώρα των Αμφιλόχων κι όχι μέσα από την χώρα των Αγραίων: "Résumée par Nicander du général, une troupe de troupes, il a donné à Amphilochani. La plupart de ces adhérents volontaires sont allés à Aperantia. Et ils ont ajouté volontiers à Dolopia " (Polyvio).
Το ίδιο αναφέρει και ο Τίτος Λίβιος για την πορεία του αιτωλικού στρατού προς την Απεραντία: «Amphiloxie Recette - nam fuerat quodam Aetolorum - eadem spe dans Aperantiam transcenderunt; elle quoquex magna ex parte s certamine in dedicition. (Τitus Livius XXXVIII,3,4).13
Un élément supplémentaire est que les Amphilotes, contrairement aux Agraiens, ont laissé des noms de lieux dans le Marais des montagnes. Le nom qui identifie la vallée de montagne avec l'Amfiloch antique est "Inachos". C'est ce que les Amphilos ont apposé sur notre territoire. Leur présence, bien sûr, remonte à l'époque mythique où Alkmaion est allé aux sources d'Acheloos, c'est-à Madrachos (= Neromana)14 για να εξαγνιστεί. Εκεί όπου παντρεύτηκε επίσης και την κόρη του Αχελώου Καλλιρρόη.
Que la montagne Marsh et la vallée Nachos appartient à Amfilochia et Acarnanie confirme et Sophocle (Inachos 249): « Psi gar de l'extrême Pindou t 'de Perrevos en Amfilochia et Akarnanias misgei d ydasin par Aheloos. (VI, 2, 4).
Ceux qui continuent à considérer Agraa comme le marais de montagne sont basés seulement sur un perikopi Thucydide, où notoirement a déclaré que lors de la bataille du terme Olpon Thyamis était Agra et se rendre compte que l'occupation comme condition permanente. Peut-être qu'ils ne connaissent pas les citations susmentionnées. Mais certainement pas sous leur visage une autre coupe de Thucydide, qui nous éclaire sur le temps de séjour de la recherche Thyamis terme et marais et montagne.15
Thucydide dans le quatrième livre dit Agra après la bataille de Olpon est resté seulement 2 années ouest de Acheloos, comme les Athéniens avec leurs Acarnanie persécutés et les annexa (probablement en annexe tout à l'ouest Acheloos Les territoires occupés) "Et ça (Dimosthenis) élever l'Alliance que tout, surSaltinius et Agraius se sont d'abord rassemblés et ont prémédité les autres. (Thu.X. 77.2). Ils ont forcé même les agramiens de venir à leurs côtés: "Et Démosthène ... ayant l'armée sur les jeunes gens d'Akarnania et Agra et les Athéniens, quatre cents soldats, se réjouit Sikhon." (D101.5).
DISPOSITIF D'ATTRACTION DE L'ACCORD AETOLOAKARNAN
Βεβαίως τα όρια εκείνη την εποχή όπως και σήμερα, ποτέ δεν ήταν σταθερά, πάντα παραβιάζονταν και πολύ συχνά ήταν εναλλασόμενα. Πολλές φορές οι Ακαρνάνες είχαν επεκταθεί και ανατολικώς του Αχελώου με την κατάληψη π.χ. του αρχαίου Αγρινίου και περισσότερες ακόμα φορές ήταν οι Αιτωλοί που επεκτείνονταν δυτικώς του Αχελώου καταλαμβάνοντας την μισή Ακαρνανία και φυσικά την πρωτεύουσά τους Στράτο. Αλλά και οι Ηπειρώτες είχαν κατακτήσει πολλές φορές την Ακαρνανία, όπως κατακτούσαν κάθε τόσο και την Αμφιλοχία. Κάποιες φορές μάλιστα διαμοίραζαν τα εδάφη σε συνεννόηση με τους Αιτωλούς. Οι Αμφίλοχοι μέσα σε μια τέτοια κατάσταση προσεταιρίσθηκαν το συγγενές τους φύλο των Ακαρνάνων και εντάχθηκαν στο Κοινό τους γιά να έχουν και κοινή μοίρα.
Όμως άλλο πράγμα είναι μια κατάκτηση και άλλο είναι η μόνιμη εγκατάσταση ενός φύλου σε μια περιοχή. Αυτά τα εδάφη πλέον στην ιστορική περίοδο θεωρούνται ως τα ιστορικά τους εδάφη. Την πιο αξιόπιστη εικόνα σχετικά με τα ιστορικά εδάφη των διαφόρων φύλων αποδίδουν οι Συμφωνίες. Μια Συμφωνία είναι παραδοχή, ομολογία και αποδοχή μιας ιστορικής πραγματικότητας από αμφότερα τα μέρη.
Η γραπτή συμφωνία μεταξύ του Κοινού των Αιτωλών και του Κοινού των Ακαρνάνων, η οποία βρέθηκε στο Θέρμο, αποτελεί το πιο ατράνταχτο στοιχείο, που μας διαφωτίζει σχετικά με τα ιστορικά εδάφη στα οποία είχαν εγκατασταθεί τα αρχαία φύλα της περιοχή μας, συμπεριλαμβανομένων και των Αγραίων και Αμφιλόχων, οι οποίοι συμμετείχαν στα αντίστοιχα κοινά των Αιτωλών και των Ακαρνάνων. Η Αιτωλοακαρνανική Συμφωνία μάλιστα θεωρείται ως η πιο δίκαιη στην ιστορία των Συμφωνιών μεταξύ γειτονικών λαών. Παρ’ όλα αυτά η ιστοριογραφία επιμένει να μην την αξιοποιεί.
Cet accord stipule notamment que: «Τα μεν ποτ’ αώ του Αχελώϊου ποταμού Αιτωλών είμεν, τα δε ποθ’ εσπέραν Ακαρνάνων πλαν του Πραντός και τας Δέμφιδος. Ταύτας δε Ακαρνάνες ουκ αντιποιούνται». Δηλαδή ”τα μεν προς ανατολάς του Αχελώου είναι των Αιτωλών, τα δε προς δυσμάς (είναι) των Ακαρνάνων εκτός από τον Πράντα και την Δέμφιδα”. Τονίζεται ακόμη στην Συμφωνία ότι: ”Αυτές (τις δύο πόλεις) παύουν πιά να τις διεκδικούν οι Ακαρνάνες από τους Αιτωλούς”.
Από τα παραπάνω προκύπτουν πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία:
1. Ότι στους Αγραίους παραχωρήθηκε μόνο μία μικρή λουρίδα γης δυτικά του Αχελώου, που θα βρίσκονταν στην συνέχεια της διάβασής τους από την ανατολική προς την δυτική όχθη του Αχελώου και περιελάμβανε την Μακρυάδα ( Πρεβέτζα ή Πράντικο ), όπου βρισκόταν ο Πρας 16και προφανώς την γειτονική Αλευράδα, όπου πιθανόν βρισκόταν η Δέμφιδα. Οι υπόλοιπες αρχαίες θέσεις – Παλιόκαστρο Τρικλίνου, Σακαρέτσι, Μπλέτσι, Βρουβιανά, Πετρώνα, Μαρανέλι, Βαρετάδα, Αγ. Ιωάννης Σαρδηνίων, Χαλκιόπουλο, Αρρωνιάδα,17Εμπεσό, Πατιόπουλο, Λιαποχώρι, Θεριακήσι, Φλωριάδα, Καστριώτισσα, Πυληχρηνιάσσα – που αναφέρθηκαν στις εισηγήσεις της ημερίδας δεν ανήκαν λοιπόν στους Αγραίους ( Αιτωλούς ), αλλά στους Αμφιλόχους ( Ακαρνάνες ).18
2. Εξόχως σημαντικό επίσης είναι και το ότι αυτή η τόσο μικρή λουρίδα γης, αλλά και γενικώς η κατάσταση αυτή των πραγμάτων δυτικά του Αχελώου, γίνεται αποδεκτή και από τους Αγραίους τους ίδιους, καθώς και από την Αιτωλική Συμπολιτεία που βρίσκονταν σε άνοδο εκείνη την εποχή (262 π.Χ.), ενώ οι Αμφίλοχοι και οι Ακαρνάνες είχαν απαλλαχτεί από την κηδεμονία των Ηπειρωτών, μόλις λιγα χρόνια πριν.
3. Le libellé de l'accord authentique: "Ce n'est pas le cas, est la redondance prima facie. Cela a ajouté à l'accord démontre la poursuite des Étoliens pour garantir à l'avenir des territoires sur la rive ouest du Acheloos. Il montre également que ces deux villes ont été revendiquées par les Akarniens. Il semble que les Acarnaniens contraints d'accepter d'inclure un élément supplémentaire que le libellé de l'accord et que cette contrainte l'acceptation du produit cache évidemment une autre réalité historique. Facile donc conclure, que toutes les terres à l'ouest de Acheloos appartenaient historiquement à la commune de Acarnanie et que Agra dans ces terres étaient considérés comme des étrangers.
MUNICIPALITÉ D'AMFILOCHIA OU MUNICIPALITÉ DE BALTO?
L'ancien Amfiloch était donc aussi bordé à l'ouest, puisque Argos était une ville "Bord de mer" αλλά και ορεινή, αφού προς τα ανατολικά της έφθανε μέχρι τον Αχελώο και επομένως όλα τα όρη του Βάλτου ήταν και όρη της Αρχαίας Αμφιλοχίας. Τα δε όριά της βρίσκονταν περίπου στα όρια του σημερινού Δήμου Αμφιλοχίας, όπως τα είχα διατυπώσει στη μελέτη μου 12 χρόνια πριν. 19
Il est également important de mentionner que cette zone, montagneuse et balnéaire, a été unifiée à la fois dans l'ancien et le moderne avec l'armatolikia. Cela explique pourquoi le nom acide "Mountain Valtos" a prévalu. Lorsque Amfilochia metonomasthike Marsh, parce que le membre formé au centre (en face de son capital), puis la montagne Amfilochia metonomasthike en montagne Marsh, parce que la région montagneuse était encore considérée comme faisant partie de soi de l'espace unique. 20
Και για να επανέλθουμε στο αρχικό δίλλημα : Να μετωνομάσουμε το Δήμο Αμφιλοχίας σε Δήμο Βάλτου ή να διατηρήσουμε την ονομασία του;
Κατ’ αρχήν και ως γενική παρατήρηση πρέπει να επισημανθεί, οτι οι Δήμοι δεν ανήκουν στις πόλεις ή στις περιοχές, αλλά στους δημότες. Μιά πρώτη επομένως διόρθωση εκφραστική, όταν αναφερόμαστε στο Δήμο μας, είναι να τον αποκαλούμε ”Δήμο Αμφιλόχων” ή ”Δήμο Βαλτινών”.
Ως προς την ουσία τώρα του ζητήματος: Με την επικράτηση της ονομασίας ”Αμφίλοχοι” και ”Αμφιλοχία” – απέδειξα ήδη – οτι δεν θα πρόκειται για την επιβολή του ονόματος μιας πόλης στην ονομασία μιας περιοχής ή για την προσάρτιση δύο Δήμων σε ένα άλλο Δήμο. Πρόκειται όμως γιά ένα ακρωτηριασμό της ταυτότητας μας. Οι ονομασίες αυτές μάς αποκόβουν από την πρόσφατη Παράδοση μας. Δεν θυμίζουν κάτι από την νεώτερη εποχή, ως να μη πρωταγωνίστησαν οι Βαλτινοί τόσο στον μεγάλο Απελευθερωτικό Αγώνα των Ελλήνων, όσο και στον πρόσφατο Αντιστασιακό-Αντιφασιστικό Αγώνα .21
Το ίδιο ισχύει και με μια ενδεχόμενη αποδοχή της ονομασίας ”Βαλτινοί” και ”Βάλτος”. Τα ονόματα αυτά δεν αποκαλύπτουν, ότι η παρουσία μας στο προσκήνιο της ιστορίας βρίσκεται μακριά στους αιώνες. Μάς αποκόβουν απο τις βαθιές ρίζες τού τόπου μας, που φθάνουν ως τους μυθικούς χρόνους και μας καθιστούν μετέωρους. Πρόκειται επομένως και σε αυτή την περίπτωση για ακρωτηριασμό της ταυτότητας μας.
Κανένα από τα παραπάνω ονόματα λοιπόν δεν εκφράζει τα κύρια χαρακτηριστικά και την ουσία του τόπου μας. Πώς επομένως μπορεί να καθοριστεί μια ορθή ονομασία για τους σημερινούς κατοίκους του Δήμου μας;
MUNICIPALITÉ D'AMFILOX VALTINES
Τα πράγματα είναι απλά. Αποτελούμε μια τοπική ενότητα και το όνομά μας πρέπει να είναι δηλωτικό της ταυτότητάς μας, δηλαδή αυτού που είμαστε. Και κατά τον Κορν. Καστοριάδη "Nous sommes notre histoire". Ξέρουμε επίσης σήμερα, οτι η ιστορία μάς παρέδωσε δύο ονόματα: Το αρχαίο "Amphilochos", qui atteint les limites du mythe 22 et le plus jeune "Balti", qui a tous les prérequis pour être nommé "mythique".23
Τα δύο ονόματα που σήμερα φαίνεται να μας διχάζουν, από μιάν άλλη οπτική μπορεί ίσως να είναι και ευλογία. Η υιοθέτηση διπλού ονόματος δεν πρόκειται να προκαλέσει κάποια επιβάρυνση ή σύγχυση. Αντίθετα δύναται να μας ωφελήσει εμπλουτίζοντας και προσδίδοντας κύρος στον τόπο μας. Όπως συμβαίνει με τις πόλεις που έχουν διπλά ονόματα: ”Αγία Πετρούπολη”, ”Μπουένους Άιρες”, ”Βουδαπέστη”, ”Λουξεμβουργο”, ”Άργος Ορεστικόν”, ”Ιερά Πόλις Μεσολογγίου”, ”Παλαιαί Πάτραι”, ”Αμφιλοχικόν Άργος” κ.λπ. Donc je suggère de le choisir "Amphilochos Waltus",24 comme le nom de notre pays. Les habitants de la municipalité sont appelés ”Αμφιλόχιοι Βαλτινοί” 25 et notre municipalité est appelée "Municipalité d'Amphilochon Valtines". Νομίζω οτι αυτά τα ονόματα μας κάνουν κληρονόμους όλων των μεγάλων παραδόσεων του τόπου μας. Τόσο της Μυθικής και Κλασικής Παράδοσης, όσο και της Νεώτερης Παράδοσής μας.
Οι παραπάνω ονομασίες είναι ενδεικτικές και γίνονται σε μια προσπάθεια επιλογής του κατάλληλου ονόματος για τον τόπο μας. Σε μια προσπάθεια να αξιοποιήσουμε ισότιμα και τα δύο ονόματά μας και όχι να εξαφανίσουμε το ένα από αυτά.
Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι ο δημόσιος διάλογος για την ιστορία, την φυσιογνωμία, για το παρόν και το μέλλον του τόπου μας, για το όνομά του. Η πρωτοβουλία για το άνοιγμα και η ευθύνη για την αποτελεσματικότητα του διαλόγου ανήκει στο Δήμο και στους άλλους φορείς των Βαλτινών (Ο.ΣΥ.ΒΑ , Ε.Β.Ε, κ.λπ.). Μόνο με προτάσεις και ανοικτή συζήτηση – σ’ ένα κλίμα νηφαλιότητας και μακριά από φανατισμούς που τυφλώνουν – θα καταλήξουμε σ’ ένα σωστό αποτέλεσμα και στο ζήτημα του ονόματος.
1. MitchHaralambidis: «Το Συμβολικό Κεφάλαιο» dans son livre: «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ», Strabo, Athènes 2012
2. MitchHaralambidis: "QUALITÉ ET DÉVELOPPEMENT HELLÉNIQUE, La Nouvelle Alliance" Strabo, Athènes 2007
3. L'Angelus du dimanche à cette époque n'avait pas accès à toutes les sources. Il était basé uniquement sur Strabon, mais il n'a pas donné une image claire de la région du Golfe Amvrakikos en ce qui concerne les rivières qui s'y jettent, et en particulier les Amphilochos.
4. Dans certains cas, il aurait même pu les aimer. Les érudits, par exemple qui était concerné par l'Étolie, en explorant ses limites occidentales, a trouvé "prêt" l'admission de K. Romeos, que le sexe éthéré éthylique a tenu la majeure partie du Marais.
5. Πρακτικά Β’ Διεθνούς Ιστορικού και Αρχαιολογικού Συνεδρίου Αιτ/νίας. Τομος Α’, Μάρτιος 2003, καθώς και Journal of Applied Literature Association "PRÉSENCE ". Τεύχος 9ο(63ο) / 2015 et la suite de 28ο / 2004.
6. De même, nous parlons encore aujourd'hui quand nous disons par exemple. «Κατέβηκε στην αγορά, πήρε ένα πουκάμισο και μετά ένα σακάκι και παντελόνι και παπούτσια και έφαγε όλα τα λεφτά και γύρισε σπίτι». Τα λεφτά δεν τα ”έφαγε” μετά από την αγορά των ενδυμάτων, αλλά κατά την διάρκεια των αγορών, δηλαδή επειδή έκανε τις αγορές αυτές. Par conséquent, l'expression "et mangé" implique "donc", c'est-à-dire ”και (έτσι με τις αγορές αυτές ) έφαγε όλα τα λεφτά”.
7. Νόμιζα οτι η εισήγησή μου, που αλλάζει τα δεδομένα της αρχαίας τοπογραφίας στην περιοχή μας, θα προκαλούσε το ενδιαφέρον των ”ειδικών”. Αντί αυτού έχει αγνοηθεί επί μιά 12ετία. Ίσως βέβαια – αν δεν πρόκειται γιά συντεχνιασμούς – οι χρόνοι στην ιστορία να είναι διαφορετικοί. Όμως η ”αγνόηση” μιας αλήθειας είναι έτσι κι αλλιώς προσωρινή. Και εκτίθενται μόνο όσοι την αποκρύπτουν.
8. Ο Θουκυδίδης δεν αναφέρει ότι η Αγραίδα ήταν γειτονική προς την Αμπρακία, αλλά ότι ήταν γειτονική προς τις Όλπες, από όπου διέφευγαν οι Αμπρακιώτες.
9. Ο Θουκυδίδης κάνει σαφή διαχωρισμό μεταξύ της Αργείας και της Αμφιλοχίας.
10. Au moment où j'écrivais mon rapport, 2002 n'était concerné que par la route du Péloponnèse après le Lemnos, où j'ai été le plus attentif. Pour leur voyage précédent, j'ai également pris pour acquis l'appréciation du Romain, qu'après Acheloos les Péloponnésiens ont avancé du côté oriental du lac pour atteindre le lac.
11. Quand la lettre "n" est devant le "π", alors dans notre langue il y a un changement de "n" en "μ", tous les deux dans l'ancien (voir Authentic Agreement):ταμ Πραντίδα», «τομ πάντα χρόνον», όσο και στη νεοελληνική: ”στομ Προυσό” ή ”μΠρουσό”. Επίσης έχουμε Πύλη-κρηνιάσσα, όπως Θερμο-πύλαι (= πέρασμα των Θερμών) ή πόλη του νομού Τρικάλων Πύλη = πέρασμα ( προς την Πίνδο).
12. Εκείνη την εποχή επικρατούσε η άποψη, οτι το Αμφιλοχικό Άργος βρίσκονταν στην Άρτα και ότι η πορεία των Πελοποννησίων από το Μεσολόγγι έγινε μέσω του Ορεινού Βάλτου. Έτσι εξηγείται και η σύσταση Δήμου Φυτειών στον Ορεινό Βάλτο τα πρώτα μετεπαναστατικά χρόνια. Τους είχε μπερδέψει ίσως και κάποιο τοπωνύμιο. Ο Πουκεβίλ γι’ αυτό το ζήτημα αναφέρει ότι« A cette hauteur, près Ferikati du côté est de Spartonorous trouver les restes d'une enceinte fortifiée, qui peut appartenir à la ville antique Foiteiai ou de légumes, comme homonymie approprié! ». ( Πουκεβίλ : Ταξίδι στην Ελλάδα . Βιβλ.7 , Κεφ.3 )
13. Les deux coupes susmentionnées de Polybyus et de Titus Liviu, sur les mouvements de l'armée étolienne, sont également signalées par Markos Golias.
14. Dion. Mitaki: «ACHELOUS, Linguistique - Mythologie - Histoire - Art», Patra, 1983.
15. Αυτή την περικοπή δεν την είχα κι εγώ υπ’ όψη μου . Νόμιζα – και το γράφω στην εισήγησή μου 12 χρόνια πριν – ότι οι Αγραίοι θα συνέχιζαν να κατέχουν το Θύαμον όρος και τον μισό Ορεινό Βάλτο γιά πολλά χρόνια και ότι ο περιορισμός τους – σύμφωνα με την Αιτ/κή Συμφωνία ( 262 π.Χ.) – σε δύο μόνο πόλεις δυτικώς του Αχελώου οφείλονταν στην συνεχή πίεση του Πύρρου, που είχε εν τω μεταξύ προσαρτήσει ως «une nation acquise"Amfilochia.
16. Ο Κ. Ρωμαίος είδε στατικά τις σχέσεις στο χώρο και θεώρησε ότι ο Πρας θα βρίσκονταν στο Θύαμον όρος, δηλαδή σε μνημονευόμενο ως αγραϊκό τοπωνύμιο από τον Θουκυδίδη 160 χρόνια πριν. Έσφαλε βεβαίως και στην ταύτιση του Θύαμου όρους με τον Πεταλά και γι’ αυτό αποφάνθηκε ότι ο Πρας βρίσκονταν στημ Πυληχρηνιάσσα. Ασφαλώς και δεν θα γνώριζε την ύπαρξη του Πραντικού, που είναι το ίδιο όνομα με εκείνο του Πρα, για να υποψιαστεί, ότι οι συνοριακές διαφορές μεταξύ Στρατίων και Αγραίων δεν ήταν ψηλά στομ Πεταλά, αλλά χαμηλά στομ Παμπαλιό. Δεν είχε επίσης υπ’όψη του τις αναφορές του Θουκυδίδη στο Δ’ (77 και 101) βιβλίο του. Για την ταύτιση του Πρα και με το τοπωνύμιο Πρεβέτζα αναφέρομαι αναλυτικά στην εισήγησή μου προς το Β’ Αρχαιολογικό Συνέδριο Αιτ/νιας.
17. La possibilité que l'ancienne ville Arronos - enregistrée sur l'inscription découverte Dodone - devait être Arroniada et était une ville ancienne de pry Amfilochia dans ma présentation à la deuxième Conférence archéologique Req / -TERM.
18. Καταρρίπτεται επομένως και η άποψη που καταγράφεται σε μερικές εγκυκλοπαίδιες, ότι η Αρχαία Αμφιλοχία είχε μόνο 4 πόλεις ( Άργος, Όλπες, Κρήνες, Ιδομένη).
19. Παρ’ όλα αυτά βλέπω να μου αποδίδονται προφητικές ικανότητες, αφού η Επιτροπή Μετωνομασίας συμπεριλαμβάνει κι εμένα με όσους διακατέχονται από "Effort anxieux pour identifier les limites de la municipalité d'aujourd'hui avec celles de l'ancienne Amphilochie".
20. Το ίδιο συνέβαινε και στα νεώτερα χρόνια, παρ’ όλο που το κέντρο βάρος της ενιαίας περιοχής είχε μετατοπισθεί, λόγω της έδρας διοίκησης των αρματωλικιών, προς το ορεινό τμήμα της.
21. Η γη του Βάλτου δεν υπήρξε μόνο Κλεφτομάνα, αλλά ανέδειξε και τις απαράμιλλες μορφές του Κατσαντώνη, του Σταθά, του Καραισκάκη. Επίσης Βαλτινοί ήταν όσοι (υπό τον Ίσκο, Βαλτινό, Καραγιάννη) το 1821 στην τουλάχιστον ισάξια της Αλαμάνας και Γραβιάς μάχη στη Λαγκάδα του Μακρυνόρους, κατετρόπωσαν την στρατιά του Ισμαήλ Πλιάσα, που κατέρχονταν γιά να καταπνίξει την επανάσταση στη Ρούμελη και στο Μωριά. Βαλτινοί τέλος ήταν όσοι, υπό τον Στυλιανό Χούτα το 1943, έδωσαν μια από τις πιό επικές μάχες της Εθνικής Αντίστασης στο Μακρυνόρος (τουλάχιστον ισάξια του Γοργοποτάμου) και καθήλωσαν επί ενα 8ήμερο μια ολόκληρη ιταλική μεραρχία (Βrenero), η οποία και δεν μπόρεσε να φθάσει στην Ιταλία γιά ν’ αποτρέψει την Συμμαχική απόβαση.
22. "Amphilochie" était le sujet de mon discours à l'Amphilochioi Attica Association.
23. Προτίθεμαι να διατυπώσω προσεχώς πρόταση για την ανάδειξη του ονόματος "Balti".
24. Par le nom "Amphilochos Waltus" κυριολεκτούμε, διότι εκτός από τον "Marais Amphilochiko" il y a aussi le "Valse Acarnanique ", δηλαδή η περιοχή του πρώην Δήμου Στράτου και είμαστε επί πλέον εξοικειωμένοι ακουστικά, καθώς ηχεί παρόμοια με το "Amphilochikos Argos".
25. Bien sûr, il est entendu que les habitants de notre ville, à part "Amphilochi Valtinovi" θα συνεχίσουν να αποκαλούνται και ”Αμφιλοχιώτες”. Το ίδιο και οι κάτοικοι των χωριών μας, θα αποκαλούνται και ”Κεχρηνιώτες”, ”Φλωριαδίτες”, ”Εμπεσιώτες” etc.

Διαβάστε ακόμη…



Notification
iAitoloakarnania.gr
Notre objectif est de promouvoir et mettre en valeur notre patrimoine historique, notre richesse environnementale et notre tradition culturelle et culturelle. Notre objectif est d'informer les visiteurs et de faire une réelle contribution afin que la préfecture d'Aitoloakarnania devienne une destination touristique populaire.